W dniu 10 maja 1942 roku Niemcy utworzyli w Leninie getto. Na niewielki obszar pomiędzy rzeką i jeziorem przesiedlono wszystkich Żydów mieszkających w miejscowości. Szacuje się, że w getcie zamknięto około 2.000 osób, w tym także uciekienierów z okolicznych miejscowości, m. in. z Chworostowa i Czeleńca. Granice nowej "dzielnicy żydowskiej" wyznaczało ogrodzenie z drutu kolczastego, z jedną bramą wejściową. Opuszczanie getta zostało surowo zabronione. Wokół getta przez całą dobę krążyły niemieckie patrole wyposażone w broń maszynową.

Wobec mieszkańców getta naziści stosowali rozliczne represje. Wiele osób było zmuszanych do ciężkich robót na rzecz okupanta. Warunki bytowe były tragiczne. Mieszkania były przepełnione do granic możliwości, a głód i choroby codziennie pochłaniały po kilka ofiar. Mimo zakazów, niektórzy dawni sąsiedzi "z aryjskiej strony" próbowali nieść pomoc zamkniętym w getcie ludziom, między innymi dostarczając żywność.

Likwidacja getta nastąpiła w dniu 13 sierpnia 1942 r. Nad ranem Żydzi zostali wyrwani z łóżek i zebrani na placu. Po koncentracji, wywieziono ich samochodami na skraj osady. Tam, w uprzednio wykopanych trzech rowach o długości około 100 metrów, rozstrzelano około 1.850 osób. Niektóre dzieci pogrzebano żywcem. W akcji uczestniczyli SS-mani oraz policjanci.

Po likwidacji getta w Leninie pozostało zaledwie kilkanaście osób pochodzenia żydowskiego, wybranych przez Niemców ze względu na ich umiejętności zawodowe. Większość z nich zbiegła do lasów dwa tygodnie później, podczas ataku partyzantów na Niemców stacjonujących w Leninie.
 

Print