Wieś Peczeniżyn istniała już w średniowieczu, jej nazwę wywodzono od Pieczyngów (mieli być tam osadzani pojmani w niewolę podczas wojen Pieczyngowie). W 1443 r. właścicielem był Jan Koła z Dalejowa, kasztelan halicki, później przez kilka stuleci Peczeniżyn należał do Potockich. Zbudowali oni zamek, który miał bronić okolicy przed najazdami tatarskimi. Zamek ten został zdobyty i rozgrabiony przez ukraińskich powstańców Chmielnickiego. W 1766 r. Potoccy uzyskali dla Peczeniżyna prawa miejskie.

Od 1772 r. znajdował się pod zaborem austriackim jako miasto powiatowe. W 1792 r. rząd austriacki odkupił dobra peczeniżyńskie od hr. Teodora Potockiego ze względu na znajdującą się tam warzelnię soli.

Okres gwałtownego rozwoju rozpoczął się w 1872 r., kiedy to w sąsiedniej Słobodzie Rungurskiej odkryto złoża ropy naftowej. W miasteczku zbudowano rafinerię (należącą do rodziny Szczepanowskich), połączono Peczeniżyn z Kołomyją linią kolei wąskotorowej.

Podczas I wojny światowej Peczeniżyn przechodził 3 razy z rąk do rąk i został częściowo zniszczony. Po wojnie wszedł w skład Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej, od maja do sierpnia 1919 r. wraz z całym Pokuciem był okupowany przez sprzymierzone z Polską wojska rumuńskie. W II Rzeczypospolitej Peczeniżyn znalazł się w trudnym położeniu gospodarczym: w 1928 r. z powodu wyczerpania się złóż ropy naftowej zamknięto rafinerię, w 1929 zlikwidowano powiat peczeniżyński. W latach 30. XX w. w budynku dawnej rafinerii założono tartak.

W 1939 r. Peczeniżyn zajęła Armia Czerwona. W 1940 r. władze radzieckie nadały mu status osiedla typu miejskiego i siedziby władz rejonu. Od 1 lipca 1941 do 1944 r. miejscowość znajdowała się pod okupacją niemiecką[1.1].

Print
Fußnoten