Początki Piaseczna sięgają XIII wieku. Rozwojowi osady sprzyjało położenie na szlaku wiodącym z Warszawy do Czerska. W 1429 r. książę Janusz I Starszy nadał osadzie prawo chełmińskie i podniósł do rangi miasta. W pierwszej połowie XV w. powstała także miejscowa parafia. Rozkwitowi Piaseczna sprzyjało obdarzenie miasta przez księżną Annę Radziwiłłównę w 1513 r. przywilejem na odbywanie dorocznych jarmarków i cotygodniowych targów. Mieszczanie zajmowali się głównie handlem i rolnictwem, a wśród rzemieślników uznaniem cieszyli się piaseczyńscy szewcy.

Po inkorporacji Mazowsza do Korony, w 1537 r. stało się miastem królewskim oraz siedzibą starostwa niegrodowego, stanowiącego m.in. część oprawy królowej Bony i królowej Anny Jagiellonki. Ogromne zniszczenia miastu przyniosły wojna polsko-szwedzka, tzw. „potop” szwedzki (1655–1660) i północna (1700–1709). Odbudowane strawił pożar w 1730 r., kiedy to spłonął m.in. ratusz z archiwum. Kolejnej odbudowie sprzyjało przejęcie starostwa przez  Aleksandra Sułkowskiego, faworyta króla Augusta III, który przebudował kościół i wzniósł na potrzeby monarchy pałac myśliwski. Ponownemu zniszczeniu miasto ulegało w czasie powstania kościuszkowskiego (1794 r.), wojny z Austrią (1809 r.) i powstań narodowych 1830–1831 i 1863–1864.

Na przełomie XVIII i XIX w., za rządów pruskich (po III rozbiorze Polski w 1795 r. w granicach Prus Południowych), pojawili się niemieccy osadnicy. W epoce konstytucyjnego Królestwa Polskiego miasto przeżywało okres prosperity. W 1820 r. działał browar, 2 gorzelnie, 3 garbarnie i młyny. W 1823 r. odbudowano murowany ratusz, założono bruki, oświetlono ulice i zirygowano miasto i przedmieście. W 1869 r. w ramach represji popowstaniowych rosyjski zaborca odebrał Piasecznu prawa miejskie (odzyskało je w 1916 r.). Kolejne ożywienie przyniósł koniec XIX wieku. W 1898 r. uruchomiono kolej wąskotorową łączącą Piaseczno z Warszawą.

W XX w. miasto zaczęło nabierać cech typowych dla miejscowości letniskowej i wypoczynkowej. W odrodzonej Polsce znalazło się w powiecie warszawskim województwa warszawskiego. W 1934 r. otrzymało połączenie kolejowe z Radomiem i Warszawą. Wybudowano duże zakłady Warszawskich Kolejek Dojazdowych. W latach 1952–1975 i ponownie od 1999 r. Piaseczno pełni rolę ośrodka powiatu w obrębie województwa warszawskiego (obecnie mazowieckiego). Współcześnie czynnikiem, który zasadniczo wpływa na życie i szybki wzrost liczby ludności miasta jest jego lokalizacja w aglomeracji warszawskiej – w 2013 r. żyło tu ponad 41 000 mieszkańców[1.1].

 

Bibliografia

  • Żmudziński T.J., Piaseczno. Miasto królewskie i narodowe 1429-1933, cz. 1, Piaseczno 2004
Print
Fußnoten
  • [1.1] Miasta polskie w tysiącleciu, red. St. Andrzejewski, M. Siuchniński i inni, t. 2, Wrocław 1967, ss. 497-498