Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Prawo chełmińskie

prawo chełmińskie – odmiana prawa magdeburskiego, oparta na przywileju dla Chełmna 1233 (odnowionym 1251); przywilej zapewniał miastom własne sądownictwo z radą miejską Chełmna jako sądem wyższym, używanie prawa magdeburskiego (z korzystnymi zmianami), wolność targową i handl. oraz swobodę importu i eksportu bez opłat cła; posiadanie ziemi na p.ch. było związane m.in. ze służbą rycerską, niewielkim czynszem i daniną oraz wolnościami od niektórych regaliów; p.ch. stworzyło własny system miar i wag oraz stopę menniczą; na podstawie p.ch. lokowano miasta i wsie, gł. w Prusach Król. i Prusach Książęcych, na Warmii, Podlasiu i Mazowszu; 1476 Kazimierz IV Jagiellończyk ustanowił p.ch. obowiązującym prawem dla Prus Król.; nie zostało skodyfikowane, w praktyce stosowano wyd. drukiem projekty kodyfikacji z 1566, 1580, 1594; w Prusach Książęcych sądowe p.ch. uchylono landrechtem 1620; w Prusach Król. obowiązywało do rozbiorów.

Z. Zdrójkowski, Zarys dziejów prawa chełmińskiego (1233–1862), Toruń 1983.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.