Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Polsko-francuska umowa sojusznicza

umowa pol.-fr.; podpisana 19 II 1921 w Paryżu przez min. spraw zagranicznych E. Sapiehę i A. Brianda; przewidywała wspólne ustalanie polityki zagranicznej, rozwijanie wzajemnych stosunków gosp., konsultacje przy podejmowaniu nowych zobowiązań we wsch. i środk. Europie oraz pomoc w wypadku agresji na jedną ze stron; uzupełnieniem umowy była tajna konwencja wojsk. z 21 II 1921, skierowana przeciw Niemcom i sowieckiej Rosji; pol.-fr. traktat gwarancyjny, parafowany 16 X 1925 w Locarno, sprowadzał zobowiązania pomocy do ram procedury przewidzianej Paktem Ligi Narodów; ściślejsze ustalenie zobowiązań wojsk. nastąpiło w tzw. protokole Kasprzycki–Gamelin, podpisanym 19 V 1939 w Paryżu, a zobowiązań polit. — w protokole podpisanym 4 IX 1939 tamże; gwarancje Francji okazały się IX 1939 nieskuteczne, gdyż ograniczyły się do wypowiedzenia Niemcom wojny 3 IX 1939; umowa stała się podstawą do tworzenia wojska pol. na terenie Francji od IX 1939.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.