Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Pierwsza Dywizja Pancerna

związek taktyczny PSZ na Zachodzie, formowany 1942–44 w W. Brytanii; organizator i dca — gen. S. Maczek. W jej składzie: X brygada kawalerii pancernej (3 pułki czołgów i pułk zmotoryzowany), III brygada strzelców zmotoryzowanych (3 bataliony strzelców), 10. pułk strzelców konnych, 2. i 7. pułk artylerii motorowej, 1. pułk artylerii przeciwlotn., pułk artylerii przeciwpancernej i in.; liczyła ponad 15 tys. żołnierzy, prawie 400 czołgów (amer. Sherman) i 4 tys. pojazdów mech.; VII 1944 przerzucona do Normandii, weszła w skład 1. armii kanadyjskiej. Walczyła pod Falaise (7–22 VIII), następnie uczestniczyła w pościgu za Niemcami, wyzwoliła wiele belg. miast (Ypres, Gandawa i in.); w 2. poł. września brała udział w walkach o ujście Skaldy, opanowała m.in. Axel, Hulst; X 1944 kontynuowała natarcie na terenie Holandii, wyzwoliła Bredę i Moerdijk, później walczyła w pn. Holandii i Niemczech; 5 V 1945 przyjęła kapitulację garnizonu Wilhelmshaven — bazy niem. floty wojennej, następnie (do 1947) w składzie alianckich wojsk okupacyjnych w Niemczech; w rejonie jej postoju wysiedlono mieszkańców m. Haren, osiedlając m.in. ludność pol. (uwolnionych więźniów obozów koncentracyjnych, robotników przymusowych) i nadając miastu nową nazwę „Maczków”. Po przewiezieniu do W. Brytanii rozwiązana; większość żołnierzy wstąpiła do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.