Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Judeochrześcijanie

Judeochrześcijanie – w pierwotnym chrześcijaństwie wyznawcy Chrystusa, rekrutujący się spośród Żydów lub prozelitów. Występowały wśród nich różnice ze względu na ich stosunek do Prawa – tzw. helleniści całkowicie je negowali, tzw. wierni Prawu sami przestrzegali go, lecz nie wymagali tego od nawróconych pogan, a tzw. judaiści domagali się respektowania Prawa przez wszystkich. Na naradzie apostołów i starszych Kościoła w Jerozolimie (sobór jerozolimski) ok. 49 r. odrzucono skrajną postawę judaistów. Judeochrześcijanie początkowo stanowili wśród chrześcijan większość, zachowywali zwyczaje i pobożność Żydów i byli postrzegani jako odłam judaizmu. Po wojnie żydowskiej, w okresie doktrynalnego skonsolidowania się judaizmu wokół tradycji faryzejskiej, zaczęto wykluczać ich z synagog (ok. 80–90). Wzrost liczby chrześcijan w świecie greckim spowodował bądź asymilację judeochrześcijan przez chrześcijan, bądź też powstanie odrębnych wspólnot (ebionitów, nazarejczyków).

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.