Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Język hebrajski

Język hebrajski – język północno-zachodnio-semicki, z grupy kananejskiej; od 1948 r. urzędowy język Izraela (obok arabskiego). Wyróżnia się cztery etapy rozwoju: 1) język biblijny lub klasowy (1200–200 p.n.e.), używany w Palestynie podbijanej przez plemiona Izraelitów, zaświadczony w księgach Starego Testamentu i inskrypcjach (m.in. kalendarz z Gezer, X–IX w. p.n.e.; ostrakony z Samarii z początku VIII w. p.n.e.; napis na skale tunelu Siloe w Jerozolimie, ok. 700 p.n.e.); 2) język hebrajski pobiblijny lub rabiniczny (200 p.n.e.–700 n.e.; od ok. 250 n.e. jedynie jako język liturgii i literatury), reprezentowany przez literaturę apokryficzną, dokumenty z Kumran nad Morzem Martwym, inskrypcje (monety hasmonejskie, monety Bar Kochby, ossuaria), literaturę rabiniczną pierwszych stuleci naszej ery (Miszna, częściowo Gemara, midrasze); w tym okresie dostrzega się znaczne wpływy aramejskie, zmiany w słownictwie i składni; 3) język hebrajski średniowieczny (do 1800), wyłącznie liturgiczny i literacki – poezja religijna (tzw. pijutim) i świecka, dzieła naukowe, filozoficzne i egzegetyczne; 4) język hebrajski współczesny (od 1881), stopniowo wskrzeszany jako język mówiony w Palestynie (m.in. działalność Eliezera Ben Jehudy); oparty głównie na gramatyce biblijnej, stanowi amalgamat cech wszystkich poprzednich faz rozwoju; charakteryzuje się dynamicznym rozwojem słownictwa i gruntownie zmienioną pod wpływem języków europejską składnią; nad jego rozwojem czuwa Hebrajska Akademia Językowa.

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.