Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Jerycho

Jerycho, arab. Arīhā, hebr. Yeriho – m. w Autonomii Palestyńskiej, na Zachodnim Brzegu (Jordanu), w dolinie Jordanu, 276 m p.p.m., ok. 30 km na północny wschód od Jerozolimy. — 28,1 tys. mieszk. (2008), gł. Arabowie. Ośrodek handlu i rzemiosła regionu sadowniczego; w oazie wokół miasta uprawa daktyli, pomarańcz, bananów i melonowców, z przeznaczeniem na eksport do Izraela; połączenie drogowe z Jerozolimą i Ammanem (Jordania).

Historia. Około 7800 p.n.e. miejsce kultu religii pierwotnych i osada (na terenie o pow. ok. 4 ha), obwarowana wieżami obronnymi; od IV tysiąclecia p.n.e. do 1580 p.n.e. otoczone potężnym murem, który wg Biblii w czasie zdobywania Kanaanu przez Jozuego miał runąć od dźwięków trąb oblegających miasto Izraelitów; za panowania Dawida i Salomona J. zostało znacznie rozbudowane, upiększone przez Heroda I Wielkiego; od VII w. w granicach kalifatu arabsko-muzułmańskiego, 1099 zdobyte przez krzyżowców, którzy zbudowali tu zamek i kościół; było ośrodkiem gosp. Królestwa Jerozolimskiego; po jego upadku J. utraciło dawne znaczenie. Od 1967 pod okupacją Izraela; 1993, na mocy porozumienia izraelsko-palestyńskiego, J. uzyskało autonomię.

Wykopaliska na wzgórzu Tall as-Sultan (hebrajski Tel Jericho) o wymiarach ok. 350 x 150 m prowadzone 1868 (C. Warren), 1907–09 (E. Sellin, C. Watzinger), 1930–36 (J. Garstang), 1952–58 (K.M. Kenyon); jedno z najważniejszych stanowisk archeol. na Bliskim Wschodzie, o niemal nieprzerwanej sekwencji osadnictwa od epoki paleolitu po epokę żelaza; najstarsza zabudowa (okrągłe ziemianki) z okresu kultury natufskiej (ok. 9000p.n.e.), zasiedlone następnie przez jedne z najstarszych społeczności roln. (tzw. neolit przedceramiczny, ok. 8500–7000 p.n.e.); wydzielono fazę A (gł. okrągłe domy z cegły suszonej, mur i wieża obronna) oraz B (domy prostokątne, pod podłogami pochówki czaszek o twarzach odtworzonych w zaprawie gipsowej z oczami z muszli, wskazujące na kult przodków); we wczesnej epoce brązu (III tysiąclecie p.n.e.) miasto ufortyfikowane murem z cegły suszonej, w II tysiącleciu p.n.e. jeden z ważniejszych ośrodków Kanaanu, zniszczony ok. poł. XVI w. p.n.e., zasiedlony w połowie XIV w. p.n.e. (wykopaliska nie uchwyciły fortyfikacji i fazy zniszczeń, które można by wiązać ze zdobyciem biblijnego J. przez wojska Jozuego); wykopaliska na pobliskim stanowisku uchwyciły pozostałości fortyfikacji z okresu hellenistycznego (twierdza seleukidzka lub machabejska) i zimowej rezydencji króla Heroda I Wielkiego.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.