Dieser Artikel ist in der ausgewählten Sprache nicht verfügbar.

Gołota szlachecka

Gołota szlachecka – w dawnej Polsce uboga, bezrolna szlachta, nie posiadająca własności ziemskiej ani jej nie dzierżawiąca. Do końca XVI w. miała ograniczone prawa polityczne — była pozbawiona własności ziemskiej, nie mogła więc pełnić urzędów, podlegała pewnym ograniczeniom w sprawach sądowych, m.in. kwestionowano jej prawo do korzystania z przywileju neminem captivabimus nisi iure victum. W XVII–XVIII w. gołota szlachecka korzystała formalnie z pełni praw szlacheckich, ponieważ nie miała żadnego źródła utrzymania, szukała opieki i schronienia na dworach magnackich. Stanowiła klientelę, wykorzystywaną przez magnatów jako zaplecze polityczne na sejmikach, zaciągała się również do prywatnych wojsk organizowanych przez magnatów. W czasie Sejmu Czteroletniego 1788–1792 pozbawiona praw politycznych na mocy ustawy o sejmikach i Konstytucji z 3 maja 1791 r.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Print
In order to properly print this page, please use dedicated print button.