Armia Czerwona
Armia Czerwona: oficjalna nazwa sił zbrojnych Rosji Radzieckiej, a potem Związku Radzieckiego. Powstała w lutym 1918 roku, walczyła w wojnie domowej i w wojnie z Polską. Do 1924 roku dowodził nią Lew Trocki. Miała wtedy rekordową liczebność: 5,5 miliona żołnierzy. Po odsunięciu Trockiego przez rok dowódcą był Michaił Frunze, a od 1925 do 1940 – Kliment Woroszyłow, zaufany człowiek Stalina. Z powodu niekompetencji większość obowiązków scedował na swego zastępcę, Michaiła Tuchaczewskiego. W latach 30-tych Armia Czerwona uchodziła za najsilniejszą w Europie. Potrzebom militarnym został podporządkowany przemysł w ZSRR; w związku z tym armia dysponowała nowoczesnym, dobrej jakości wyposażeniem. Osiągnięcia te zostały zaprzepaszczone przez Stalina, który w 1937 roku rozpoczął wielką czystkę w wojsku. Po sfingowanych procesach zamordowano Tuchaczewskiego, pozbawiono życia 40 tys. żołnierzy, w tym niemal wszystkich oficerów wyższych stopni. Stan armii był fatalny, co pokazała wojna z Finlandią zimą 1939/1940 i początek wojny z Niemcami w 1941 roku. Zasługę wygranej w II wojnie światowej przypisuje się ogromnej mobilizacji społeczeństwa oraz dobremu sprzętowi. W 1946 roku zmieniono nazwę wojsk ZSRR na Armia Radziecka. Od końca wojny do początku lat 90-tych garnizony Armii Radzieckiej stacjonowały w krajach podporządkowanych ZSRR, m.in. w Polsce. Od 1955 roku armie tych państw należały do Układu Warszawskiego, politycznie zależnego od armii ZSRR. Kilkakrotnie Armia Radziecka dokonywała interwencji w innych krajach: na Węgrzech w 1956 roku, w Czechosłowacji w 1968 i w Afganistanie w 1979. W 1991 roku po zmianach politycznych i reorganizacji powstała Armia Rosyjska.
