Drukuj | A A A | Zgłoś problem | 77 058 532 zn. | 94876 zdjęcia | 877 wideo | 118 audio | 1885 miejscowości

Według tradycji pierwszy gród w tym miejscu został założony w X w. przez czeskiego księcia Wratysława. Stąd przypuszczenie, że nazwa miasta Wrocław pochodzi od skróconej formy imienia założyciela. W 985 r. na Ostrowie Tumskim powstał pierwszy drewniany gród obronny, założony przez księcia Mieszka I[1.1]. W tym samym okresie Dolny Śląsk przeszedł pod władzę Piastów.

Pierwsza informacja o mieście pojawiła się w 1000 r., w bulli papieskiej, ustanawiającej w grodzie siedzibę biskupstwa. Krótko po tym, we Wrocławiu wybudowano katedrę romańską. Miasto dzieliło losy polityczne całego Śląska i wielokrotnie przechodziło pod panowanie sąsiadów Polski. W latach 1038-1051 znajdowało się pod władzą czeskich władców Przemyślidów. W 1109 r. w pobliżu miasta, na terenie dzisiejszej dzielnicy Psie Pole, doszło do bitwy z wojskami króla niemieckiego Henryka V. Książę Bolesław Krzywousty rozbił wojska niemieckie i obronił w ten sposób Wrocław.

Po rozbiciu dzielnicowym Polski, w 1138 r. Wrocław stał się siedzibą księcia Władysława Wygnańca. Został on jednak wygnany w 1146 r. przez swoich braci. Z pomocą wojsk cesarskich na Śląsk powrócili jego synowie - Bolesław Wysoki i Mieszko Plątonogi. Ten ostatni objął miasto Wrocław i po ojcu tytuł księcia śląskiego. Lokacja miasta nastąpiła przed 1214 r. Mniej więcej w tym samym okresie wybudowano zamek książęcy na Ostrowie Tumskim. W kwietniu 1241 r. w obliczu najazdu mongolskiego Wrocław został opuszczony przez mieszkańców i spalony ze względów strategicznych. Obronę skupiono jedynie do zamku na Ostrowie Tumskim. Odbudowa miasta rozpoczęła się w 1242 r. na prawie magdeburskim. W 1261 r. Wrocław otrzymał prawa miejskie, a w latach 1299-1351 wzniesiono mury miejskie. Rozwojowi miasta sprzyjało korzystne położenie na skrzyżowaniu szlaków handlowych prowadzących z zachodu na wschód i z południa na północ.

Od 1327 r. Wrocław znajdował się pod zwierzchnictwem Czech i dzielił losy polityczne Śląska. W 1335 r. księstwo wrocławskie stało się częścią korony czeskiej. Okoliczności te wpłynęły korzystnie na rozwój tutejszego handlu. W 1474 r. wojska polskie podjęły nieudaną próbę zajęcia miasta. W latach 1490-1515 Wrocław prowadził wojnę handlową z Polską. W 1523 r. miasto przyjęło reformację. Wojna trzydziestoletnia (1618-1648) przyniosła koniec złotego wieku Wrocławia. Samo miasto nie zostało zniszczone, jednak cała okolica była spustoszona, i co ważniejsze nastąpił upadek handlu. W 1702 r. cesarz Leopold I założył w mieście kolegium jezuickie, ze wszystkimi przywilejami uniwersytetów europejskich. Dało to początek Uniwersytetu Wrocławskiego.

W wyniku I wojny śląskiej (1740-1742) Wrocław z prawie całym Śląskiem przeszedł pod panowanie Prus. Oznaczało to utratę wszystkich dotychczasowych tytułów. Jednak Wrocław otrzymał tytuł miasta królewskiego, stając się obok Berlina i Królewca trzecią rezydencją monarchy. W okresie wojen napoleońskich, na przełomie 1806 i 1807 roku doszło do oblężenia miasta. Prusacy nie mając perspektyw utrzymania Wrocławia, podpisali w dniu 7 stycznia 1807 r. akt kapitulacji. Francuzi nakazali wyburzenie murów obronnych, oraz zlikwidowali zakon jezuicki, przeprowadzając częściową sekularyzację dóbr kościelnych. Kroki te miały decydujący wpływ dla dalszego rozwoju miasta, do którego w 1808 r. przyłączono znaczne obszary przedmieść. W 1811 r. nastąpiło połączenie kolegium jezuitów z protestanckim Uniwersytetem Viadrina z Frankfurtu nad Odrą. W ten sposób powstał nowy Śląski Uniwersytet im. Fryderyka Wilhelma (niem. Schlesische Friedrich-Wilhelm-Universität zu Breslau). W 1813 r. król pruski Fryderyk Wilhelm III ustanowił we Wrocławiu najsłynniejsze niemieckie odznaczenie wojskowe - Żelazny Krzyż. W tym samym roku we Wrocławiu narodziły się czarno-czerwono-złote barwy Niemiec.

Wiek XIX przyniósł rozwój przemysłowy i kulturalny miasta. W 1840 r. uruchomiono linię omnibusową, a w 1842 r. uruchomiono linię kolejową z Wrocławia do Oławy, a następnie do Górnego Śląska. W 1846 r. linia kolejowa połączyła Wrocław z Berlinem, a rok później z Wiedniem i Dreznem. Na początku XX w. przeprowadzono duże prace ziemne wokół rzeki Odry.

Pokaż przypisy

Ukryj przypisy

[1.1] Edmund Małachowicz, Najnowszy zarys dziejów najstarszego Wrocławia, Wrocław 2000, s. 49.

Administrator dołożył wszelkich możliwych starań, aby prezentowane treści były prawdziwe i aktualne oraz nie naruszały praw osób trzecich,w tym praw autorskich, jednak nie może tego zagwarantować.Dlatego błędne informacje na stronie internetowej nie mogą być podstawą roszczeń. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości prosimy o kontakt na adres: sztetl@jewishmuseum.org.pl

Galeria

Więcej