Historia
Społeczność żydowska przed 1989 – Polska / łódzkie
Pierwsi Żydzi zaczęli osiedlać się w Widawie w XVIII w. W 1764 r. w mieście żyło 166 Żydów. W 1827 r. żyło 632 Żydów, stanowiąc 48% ogółu mieszkańców. W 1838 r. powstała samodzielna gmina żydowska. W 1857 r. w mieście żyło 968 Żydów, stanowiąc 54% ogółu mieszkańców. Upadek miasta pod koniec XIX w. spowodował odpływ ludności żydowskiej.
W okresie międzywojennym w 1921 r. w Widawie żyło 773 Żydów, stanowiąc 35% ogółu mieszkańców.
Podczas II wojny światowej we wrześniu 1939 r. Widawę zajęły wojska niemieckie. Niemieccy żołnierze kazali Rabinowi Mordechajowi Maroko spalić zwoje Tory. Gdy Rabin odmówił, Niemcy spalili klęczącego rabina trzymającego w objęciach Torę. Na wiosnę 1940 r. Niemcy utworzyli w Widawie getto. W grudniu 1941 r. deportowano 25 rodzin żydowskich do Bełchatowa. Latem 1942 r. wszystkich pozostałych Żydów wywieziono do ośrodka zagłady w Chełmnie nad Nerem.
Administrator dołożył wszelkich możliwych starań, aby prezentowane treści były prawdziwe i aktualne oraz nie naruszały praw osób trzecich,w tym praw autorskich, jednak nie może tego zagwarantować.Dlatego błędne informacje na stronie internetowej nie mogą być podstawą roszczeń. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości prosimy o kontakt na adres: sztetl@jewishmuseum.org.pl
