Drukuj | A A A | Zgłoś problem | 83 711 801 zn. | 95653 zdjęcia | 879 wideo | 118 audio | 1888 miejscowości

Wedle badań archeologicznych, początki osadnictwa na terenie miejscowości sięgają neolitu. Po raz pierwszy nazwa miejscowości pojawiła się w dokumencie z dnia 03.08.1343 r. dotyczącym nabycia wsi Siroczyno przez książąt mazowieckich: Siemowita III i Kazimierza I. Od 1424 r. właścicielami wsi byli Głoskowscy.

Dzięki staraniom Stanisława Głoskowskiego w 1547 r. wybudowany został kościół i założono parafię. Dnia 21.01.1548 r. za zgodą króla Zygmunta Augusta, nastąpiła lokacja miasta na prawie chełmińskim, z zezwoleniem na dwa jarmarki roczne i jeden targ tygodniowy. Dzięki temu miasteczko bardzo szybko się rozwinęło. Od 1621 r. Seroczyn należał do rodziny Oborskich. W 1676 r. Marcin Oborski starosta liwski otrzymał potwierdzenie praw miejskich  i dzięki temu możliwa była odbudowa miejscowości po zniszczeniach spowodowanych najazdem Szwedów podczas II wojny północnej (lata 1655–1660).

W 1789 r. Seroczyn liczył 45 domów, zaś w 1810 r. – 52 domy i 310 mieszkańców. Prawa miejskie utracił prawdopodobnie ok. 1820 roku. W 1825 r. pojawia się już jako wieś, licząca 420 mieszkańców.

Podczas powstania listopadowego (1830–1831) przed bitwą pod Stoczkiem stacjonował tu Fiodor Geismar wraz ze swoim wojskiem. Od połowy XIX w. majątek W Seroczynie należał do rodziny Wernerów. W powstaniu styczniowym (1863–1864) brała udział tutejsza ludność.

W 1879 r. Seroczyn zamieszkiwało 506 osób. W miejscowości znajdowała się gorzelnia, trzy młyny wodne, dwa folusze, cegielnia, tartak i owczarnia[1.1].

W czasie rewolucji w latach 1905–1907 r. w połowie marca 1905 r. w powiecie siedleckim wybuchł strajk rolny, który objął folwarki między innymi w Seroczynie[1.2].

W latach 1909–1913 zbudowano nowy, neogotycki kościół.

W 1921 r. Seroczyn liczył 764 mieszkańców.

W okresie międzywojennym XX w., istniało w Seroczynie kilka sklepów spożywczych, jeden sklep z tkaninami, dwa młyny, piekarnie, zakłady kowalskie, szewskie i krawieckie oraz rzeźnia. W dniu 16.10.1938 r. odbyła się uroczystość poświęcenia pomnika oraz Powszechnej Szkoły Podstawowej, której patronem został ksiądz Wawrzyniec Lewandowski.

Podczas wojny obronnej w 1939 r. w dniach 12–13 września miały tu miejsce dwie krwawe bitwy żołnierzy 5 Pułku Piechoty Legionów oraz 11 Dywizjonu Pancernego z oddziałami niemieckiej Dywizji Pancernej „Kempf”.

W czasie wojny kilkanaście osób zostało wywiezionych na roboty przymusowe do Niemiec. Około 80% budynków spłonęło. Wszyscy Żydzi, którzy tu mieszkali, zostali wywiezieni przez Niemców do obozu zagłady w Treblince.

Po wojnie była tu siedziba Gromadzkiej Rady Narodowej. Z majątku ostatnich właścicieli, Wernerów utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne. W latach 60. XX w. istniała w Seroczynie Szkoła Przysposobienia Rolniczego. W 1961 r. wieś liczyła 670 mieszkańców, utrzymujących się z rolnictwa. W latach 70. XX w., reżyserujący film Noce i dnie Jerzy Antczak wszystkie sceny filmowego Serbinowa kręcił na terenie Seroczyna[1.3].

Pokaż przypisy

Ukryj przypisy

[1.1] Seroczyn, [w:] Miasta polskie w Tysiącleciu, t. 2, red. Pazyra S., Wrocław-Warszawa-Kraków 1967, s. 509.

[1.2] D. Mączka, Powiat siedlecki w latach 19181939, Siedlce 2008, s. 15.

[1.3] Seroczyn, [w:] Miasta polskie w Tysiącleciu, t. 2, red. Pazyra S., Wrocław-Warszawa-Kraków 1967, s. 509.

Administrator dołożył wszelkich możliwych starań, aby prezentowane treści były prawdziwe i aktualne oraz nie naruszały praw osób trzecich,w tym praw autorskich, jednak nie może tego zagwarantować.Dlatego błędne informacje na stronie internetowej nie mogą być podstawą roszczeń. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości prosimy o kontakt na adres: sztetl@jewishmuseum.org.pl