Getto na Majdanie Tatarskim
Zabytki – Miejsca martyrologii
Polska / lubelskie
W dniu 16 kwietnia 1942 r. Niemcy utworzyli w Lublinie getto szczątkowe, zlokalizowane w dzielnicy Majdan Tatarski, w rejonie dzisiejszych ulic: Rozdroże, Pogodnej, Krańcowej i Rudlickiego. Znalazło się w nim około siedmiu tysięcy osób, deportowanych z getta w śródmieściu Lublina oraz tych, którzy ukrywali się podczas akcji likwidacyjnej i przybyli na Majdan Tatarski w nadziei na przetrwanie. Niemcy obiecywali bowiem, że będzie to getto wzorcowe, a jego mieszkańcy będą mogli spokojnie żyć i pracować. Warunki lokalowe były katastrofalne, wszystkie dostępne izby były skrajnie zatłoczone. Zajmowano piwnice, strychy, komórki, chlewy. Część Żydów z konieczności koczowała pod gołym niebem.
Niemal natychmiast po utworzeniu getta, naziści przystąpili do spisu ludności. Po jego zakończeniu, nad ranem 20 kwietnia 1942 r. jednostki SS i policji otoczyły teren nowej "dzielnicy żydowskiej". W wyniku selekcji wybrano osoby nie posiadające zezwolenia na pobyt w getcie, głównie kobiety i dzieci. Dokładna ich liczba nie jest znana, w różnych materiałach źródłowych podawane są cyfry od około 1.500 do około 3.000 osób. Osoby te trafiły do obozu na Majdanku, gdzie przeprowadzono kolejną selekcję. Część z nich została na Majdanku, pozostałych wywieziono do lasu koło wsi Krępiec i tam rozstrzelano.
Po "akcji" na Majdanie Tatarskim pozostawiono około 4.000 robotników, posiadających tzw. "J-Ausweissy". Byli oni wykorzystywani do prac przymusowych na rzecz okupanta. Niemcy tworzyli im iluzję przetrwania, jednocześnie urządzając łapanki osób przebywających nielegalnie na terenie getta. Ujętych w ten sposób ludzi wysyłano do obozu koncentracyjnego na Majdanku.
Pozorny spokój nie trwał jednak długo. Już w dniach 2 września i 24 października Niemcy przeprowadzili kolejne akcje deportacyjne, wysiedlając część Żydów do getta w Piaskach i do obozu na Majdanku.
Ostateczna likwidacja getta na Majdanie Tatarskim rozpoczęła się w dniu 9 listopada 1942 r. Oddziały SS pod dowództwem SS-Obersturmführera Hermanna Worthoffa otoczyły getto i przystąpiły do wypędzania ludzi z domów. Rozkaz wykonywano z całą brutalnością, ulice i chodniki pokryły się ciałami ofiar doraźnych egzekucji. Niemcy rozstrzelali niepotrzebnych już członków Judenratu i żydowskiej policji. W szpitalu zamordowani zostali chorzy oraz przebywające tam dzieci. Ludzi pojmanych w getcie przeprowadzono do obozu na Majdanku, gdzie po selekcji większość z nich zgładzono w komorach gazowych. Przez kilka kolejnych dni funkcjonariusze Służby Porządkowej przeszukiwali domy w getcie. Odnalezionych w kryjówkach Żydów przekazywano w ręce Niemców i Ukraińców. Do getta skierowano grupę żydowskich robotników z obozu przy ul. Lipowej i polskich więźniów z Zamku. Ich zadaniem było zebranie pozostawionego mienia i przewiezienie go do sortowni w obozie przy ul. Lipowej.
Administrator dołożył wszelkich możliwych starań, aby prezentowane treści były prawdziwe i aktualne oraz nie naruszały praw osób trzecich,w tym praw autorskich, jednak nie może tego zagwarantować.Dlatego błędne informacje na stronie internetowej nie mogą być podstawą roszczeń. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości prosimy o kontakt na adres: sztetl@jewishmuseum.org.pl
