Bóżnica na Wieniawie
Zabytki – Synagogi, domy modlitwy i inne
Polska / lubelskie
Wieniawa to położona pod Lublinem wieś, będąca własnością Lubomelskich, Tarłów, Leszczyńskich, na przełomie XVI i XVII wieku otrzymała prawa miejskie. W 1870 roku Wieniawa została włączona do gminy Konopnice, zaś w 1916 roku stała się częścią miasta Lublin. Dziś – dzielnica Lublina. Wieniawa zamieszkiwana głównie przez ubogich rzemieślników i kupców, w znacznej części wyznania mojżeszowego. Prawdopodobnie od XVIII wieku istniała tu samodzielna gmina żydowska posiadająca własną synagogę oraz kirkut.
Murowana bóżnica została wzniesiona na Wieniawie około połowy XVIII stulecia, lub – według innych źródeł – w pierwszej połowie XIX wiekui. Prawdopodobnie jeszcze przed 1909 rokiem bóżnica została opuszczona, a w 1919 roku znajdowała się w stanie ruiny i wkrótce potem została rozebrana. Swoją formą (tj. rzutem i układem elewacji zachodniej), przypominała projekty kościołów katolickich autorstwa Piotra Aigneraii. Prostopadłościenna bryła synagogi podzielona była gzymsem na dwie kondygnacje. Budynek przykryty był dwuspadowym dachem. Elewacja w stylu klasycystycznym rozczłonkowana była czterema pilastrami podtrzymującymi belkowanie, na którym wspierał się trójkątny tympanon. Do głównej sali modlitw prowadził umieszczony od strony zachodniej przedsionek, nad którym znajdował się babiniec. Salę główną i babiniec doświetlały przesklepione półkoliście okna umieszczone na tym samym poziomieiii.
Administrator dołożył wszelkich możliwych starań, aby prezentowane treści były prawdziwe i aktualne oraz nie naruszały praw osób trzecich,w tym praw autorskich, jednak nie może tego zagwarantować.Dlatego błędne informacje na stronie internetowej nie mogą być podstawą roszczeń. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości prosimy o kontakt na adres: sztetl@jewishmuseum.org.pl
